Dit is onderdeel van Culture Club, onze serie over nummers die als remix veel beroemder werden dan ze ooit in hun originele vorm waren.
Tori Amos zette "Professional Widow" in 1996 op haar album Boys for Pele. In zijn originele vorm is het een fel, claustrofobisch stuk art-rock, gedreven door klavecimbel en gebouwd rond Amos' stem op volle intensiteit. Het is geen danceplaat, en niemand die eraan meewerkte dacht aan een club. Het was een albumtrack op een moeilijke, ambitieuze plaat, bewonderd door haar publiek en door iedereen anders genegeerd.
Het origineel
De albumversie is een en al textuur en spanning. Het klavecimbel slingert, de dynamiek zwaait hard, en de tekst is venijnig. Er is een regel die als een hook neerkomt, "honey, bring it close to my lips," maar in het origineel zit hij begraven in een arrangement dat de luisteraar geen voor de hand liggende plek geeft om te dansen. Het nummer was gemaakt om gevoeld te worden, niet om gemixt te worden.
De remix
Armand Van Helden hoorde iets wat niemand anders hoorde. Voor zijn "Star Trunk Funkin' Mix" hield hij vrijwel niets van de originele opname over. Hij lichtte die ene zangfrase eruit, zette hem in een loop en bouwde er een meedogenloze, uitgeklede housetrack omheen, een en al stuwende baslijn en vaart. Het klavecimbel, de dynamiek, de rest van de tekst, alles verdween. Wat overleefde was een fragment stem, herhaald tot het een mantra werd.
Het resultaat is een van de platen die speed garage definieerden en underground house richting de pophitlijsten duwden. Het is ook het helderste auteurschapsraadsel in deze serie. Als je een regel behoudt en alles eromheen verzint, van wie is de plaat dan? De zang behoort toe aan Tori Amos. De track die hem beroemd maakte behoort toe aan Van Helden. Beide antwoorden zijn tegelijk waar, en dat is precies waar het om gaat.
Het resultaat
De remix werd uitgebracht als single en kwam begin 1997 op nummer een in de UK Singles Chart. Voor de meeste Britse luisteraars was het hun eerste kennismaking met de naam Tori Amos, en de versie die ze tegenkwamen leek vrijwel in niets op het nummer op Boys for Pele. Van Helden, al een gerespecteerde producer, werd een van de namen die de crossover van eind jaren negentig tussen house en de mainstream bepaalden.
Waarom het ertoe doet
"Professional Widow" past van nature bij "Show Me Love": in beide behoudt de remixer een flintertje van het origineel en schrijft de rest. Het is de sterkst mogelijke versie van ons terugkerende argument. Een zangpartij is op zichzelf een waardevol bezit, los te koppelen van het arrangement waarin ze geboren werd, en in staat om een compleet andere plaat te dragen.
Dat is de hele premisse van het behandelen van een catalogus als een set stems in plaats van afgewerkte tracks. Een producer die een clubhit kan horen in een art-rock-albumtrack heeft de zang nodig, niet het nummer. De originele artiest behoudt de credit en deelt mee in het resultaat. De remixer brengt het oor en de rest van de plaat in. Beiden winnen, en het nummer krijgt een tweede leven waarvoor het nooit geschreven was.