Dit is onderdeel van Culture Club, onze serie over nummers die als remix veel beroemder werden dan ze ooit in hun originele vorm waren.
"Missing" werd geschreven door Tracey Thorn en Ben Watt, het duo achter Everything but the Girl, voor hun album uit 1994, Amplified Heart. Uitgebracht als single in augustus van dat jaar, deed het nummer bijzonder weinig. Het album was een ingetogen, akoestisch getinte plaat, en "Missing" in zijn originele vorm was een terughoudende, melancholische ballad die kwam en ging.
De band gaf de track aan de New Yorkse house-producer Todd Terry om te remixen voor de clubs. Zijn versie, in 1995 opnieuw uitgebracht, werd een wereldwijde hit, bereikte plek drie in het Verenigd Koninkrijk en de top van de hitlijsten elders, en hertekende de carrière van de band voorgoed.
Het origineel
De albumversie van "Missing" is een droevig, rokerig nummer over verlies, gedragen door Thorns onmiskenbare stem. Het is goed, en het is ingetogen. Bij de eerste release vond het geen publiek buiten de bestaande fans van de band, en er was weinig teken dat het nummer een tweede versnelling had.
De fundering was echter sterk. De refreinregel "and I miss you, like the deserts miss the rain" is een van de grote pophooks van het decennium. Hij zat verstopt in een ballad en wachtte op een beat die hem zou dragen.
De remix
Todd Terry stuurde het nummer een directe, aanstekelijke New Yorkse house-richting op. Zoals Ben Watt het later beschreef, had de remix een echte eenvoud, een schone four-on-the-floor-groove die Thorns zang en die refreinhook het werk liet doen. Hij behield de emotie van het origineel maar gaf het een hartslag en een ruimte om te vullen.
De remix bereikte in november 1995 plek drie in het Verenigd Koninkrijk, plek een in Duitsland en plek twee op de Amerikaanse Billboard Hot 100, een enorm resultaat voor een track die het jaar ervoor was geflopt. Het werd een van de bepalende crossover-danceplaten van de jaren negentig en duwde Everything but the Girl resoluut richting de elektronische sound die ze de rest van het decennium zouden verkennen.
Waarom het ertoe doet
"Missing" is het duidelijkste geval in deze serie waarin een remix een origineel niet alleen overtreft maar ook redt. Het nummer was al uitgebracht, al een single, al een commerciële teleurstelling. Het schrijfwerk veranderde niet. De zang veranderde niet. Een producer veranderde het arrangement, en hetzelfde nummer werd bij de tweede poging een wereldwijde hit.
Het laat ook zien wat een remix voor de oorspronkelijke artiesten kan betekenen voorbij een enkele hit. Everything but the Girl scoorde niet alleen een hitlijstsucces. Ze vonden een nieuwe creatieve richting en een nieuw publiek dat hen door hun meest succesvolle periode droeg. De remix was een deur naar de rest van hun carrière.
Voor elke artiest die op een achtercatalogus van goed geschreven, bescheiden presterende nummers zit, is dat de les om vast te houden. Een nummer dat flopte, is geen mislukt nummer. Het is misschien gewoon een nummer dat het juiste arrangement nog niet is tegengekomen.